زندگی شاید همین باشد

بسم الله الرحمن الرحیم

mahwar — Thu, 19 Mar 2009 18:34:18 GMT

...:: خالی شدم از رویا ::..

mahwar — Mon, 30 Jun 2008 18:13:38 GMT

آنسان كه قطره وار خالص مي شوم

سهم من

از تو

دستاني ست كه تا آسمان گسترده ست

بنفشه زار مي شوم

و از نگاه روشن تو سيراب .

تو پاكي

پاك تر از باران ارديبهشتي.

سر انگشتانم رستن گاه ستاره اند

وقتي شانه هايت تكيه گاه اشكهايم مي شود .

مي توانم به درون تو ريشه کنم

قطور شوم و افتاده

و آسمان پر پرنده ترين تصوير بالاي سرم باشد

بگذار بيارامم در آشيانه ي دنج تو

و طعم بي طعمي بوسه هايت را در لا به لاي استخوانهاي كرختم بچشم

بيا نزديك تر

بتاب بر شبهاي سرد من

بمان براي تنهايي بازوانم

بگذار خورشيد از ما طلوع كند

بوي سيب سرخ مي دهد گونه هايت

و آغوشت بي كرانه ترين درياست ...

برگردید ! کسی مرا دوست می دارد ...

mahwar — Tue, 13 May 2008 15:16:18 GMT

سلام ؛

حوالی همین روزها ، سالروز ورود " او " به دنیای من است ؛ به همین خاطر شعر این پست را از شعرهای قبلی م انتخاب کردم و مجددا به " خودش " تقدیم می کنم :

یک اشاره : " حقیقت دارد ، عشق پایانی ندارد . "

.:: سعید نژاد سلیمانی ::.

شما که غریبه نیستید :

همه چیز از یک شب مهتابی آغاز شد . شبی که واژه ی نام او بر دلم جوانه زد . من او را یافتم ، در میان دشتی از آرزوهای سپید ، در عمق فضای عطر آگین مهتاب ، در تلالوء پر نشاط کلمات ، در پشت پنجره ای که تصویر آبی عشقش را به من می نمود .

در رگهایم آرامش حرفهای او جریان یافت ، من صدای نفس های او را در گوشه ی قلبم شنیدم و کسی انگار مدام در گوشم زمزمه می کرد : او همان است ! دوستش داشته باش !

حرفهای دلنشین او را با روحم شنیدم . او ردّ پرواز پرستوها را در آسمانی مه آلود – حتی – می دید.او باد را می شناخت.با دریا آشنا بود .خانه ی چکاوک را دیده بود .او معنی خستگی را می دانست .طعم دلتنگی را چشیده بود .و می دانست خانه ی دوست کجاست ؟

من او را در بطن تپش های قلبم شناختم و در پهن دشت تنهایی خویش برایش کلبه ای ساختم از جنس دلم ! تا عمری در زیر سایه ی پیکرش بیارامم !

از خدا که پنهان نیست ؛ از شما چه پنهان :

سالی ست که با عشق او زیسته ام و به بودن و داشتنش به خود می بالم . او افتخار تمام عشق های دنیاست . کسی که مثل هیچ کس نیست ، جز خودش ! دلم راست می گفت : او همان است !

تا آن زمان که آسمان وجود دارد ، تا ان هنگام که خورشید در پایان هر روز می میرد و در پگاه دوباره ظاهر می شود ، عشق او زنده و پایدار خواهد بود . " دوستش دارم "

من به چشمان پر از سبزه ی تو محتاجم

به همان دست پر از مهر تو و

به همان دل که شده خانه ی من .

می شوم شاد اگر شادی تو

مثل گلهای بهار .

ای بت تاریخی من !

من به محراب تو دستم به دعاست .

می شوم زنده اگر

پای تو کشته شوم .

ای همه هستی من !

سبک آهنگ طراوت بخش ات

می برد این دل غمگین مرا

تا سرا پرده ی شوق .

می شوم شاعر چشمان تو تا

بسرایم غزلی ناب برای دل تو .

تو به یک معجزه می مانی !

تو به یک بارقه ی سبز و لطیف

که نشسته در بر گلدان دلم !

دیدنت خاطره ای ست

مثل باران که ببارد به تن خشک کویر !

ای تو نزدیک ِ دور !

ای تو آن نقطه که من

عشق می خوانم و بس !

من به چشمان پر از سبزه ی تو محتاجم ....

یک نشانه : " عشق ، جاده ای ست یک طرفه ! هنگامی که در آن قرار گرفتی ، باید بی کم و کاست به پیش بروی. توقف ممکن نیست ؛ جاده را که نمی توان بند آورد ؟!!!"

.:: سعید نژاد سلیمانی ::.

... بس که دور است بین ما ...

mahwar — Sat, 05 Apr 2008 18:55:18 GMT

یک اشاره :

" فراسوی تو ، من کنار دو موج یخ بسته ام ! ساده ام کن از معنا ! "

در طول و عرض این روزهای بی خورشید

من به دنبال نور می گردم

و دو بال ساده ی کوچک !

کاش می دانستم درون خورشیدم چه می گذرد ؟

آنسان که می سوزم از درون و باز می بالم !

می نویسم تا بدانی

کجای لحظه ، روئیده ام در تو !

و با کدام پرتو

در آئینه ی هستی تو هبوط کرده ام !

تو می توانی از من غزلی ناب بسرایی.

و می توانی حتی

وقتی واژه های شعرم خشک و تر می سوزند ،

دریایی ام کنی !

تو می توانی

تکه تکه های وجودم را بهم بدوزی

تا باور کنی که سالهاست نبودنت را زیسته ام !

_بی نور و بی لبخند _

آن سوی کرانه های هستی تو دستی ست

که بی قراری تو را به دلواپسی های شبانه ی من پیوند می زند .

کاش می دانستم درون خورشیدم چه می گذرد ؟

یک نشانه :

" عبور باد از لابه لای موهایم نوازشی ست زیبا ، ولی فقط ؛ دستهای تو اعجاز می کنند ."

حرفی برای گفتن اگر بود دیوار ها سکوت نمی کردند

mahwar — Sun, 02 Mar 2008 08:12:18 GMT

یک اشاره :

" بی تو ای سبزترین فصل حیات

زندگی صحبت بی جا شده است

مرهم دست لطیف تو کجاست

که سر زخم دلم وا شده است "

در مسلخ یک روز تنگ

نشسته ام

و دستانت را

در میان انگشتان پوسیده ام مرور می کنم .

آن سوی دلم

انگار کسی می گرید

و دستی نا آشنا

انگار

روزهای مانده از عشق را

روی دلم خط می زند !

چه کسی دریا را در چشمهای من کاشت ؟

تو می دانی ؟

و آئینه را از دلم ربود ؟

من از فاصله ی دستهایم تا تو خسته ام

از تکرار این همه روز ، بی تو

از تکرار این همه شب

این همه حرف

از تکرار این همه درد خسته ام .

دیگر هیچ حادثه ای را انتظار نمی کشم

جز حلول دوباره ی تو

بر صحنه ی زندگی ام .

شکل تازه ای از عشق در من می دود ...

یک نشانه :

" آیا هست کسی که به فریاد دل غرق در گرداب من برسد ؟ " من در حال گم شدنم ! "

پیوست :

" دوستای عزیز ؛ برای اطلاع از به روز شدن این وبلاگ لطفا در خبر نامه عضو شوید "

::: آنسوی بودن هایمان شاید جاده ای ست :::

mahwar — Fri, 08 Feb 2008 07:03:13 GMT

یک اشاره :

" از بادهایی که می وزند بپرس که کدامین برگ روی درخت ؛ برای رفتن " بعدی " خواهد بود ؟"

.:: از اشعار هایکو ::.

پشت بلندترین روزهای برفی نشسته ام

آسمانم جامه ای از تاریک ترین ابرها به تن دارد

سایه ها حجم مرا می بافند

و من آهسته تاریک می شوم .

سکوتت را جرعه جرعه می نوشم

تا گرم شوم

گوش کن ، حادثه ها می خوانند !

ببین ، خورشید را بر آسمان ما سنگسار کرده اند !

راستی می دانی

دریا سرزمین ماهیانی ست

که عریان عاشق می شوند ؟

تو بگو تا دریا چقدر فاصله است ؟

تو بگو ؛

در کدام لحظه ای که عمرم به تو قد نمی دهد؟

کاش همچون عروسکها در لحظه می ماندم

بزرگ نمی شدم

بگذار بگذریم

امروز هم آفتاب غروب می کند

و من تاریک می شوم ...

یک نشانه :

" از پشت میله های شب ، عشق را چه تصویری ست ؟ به چشم مرغ قفس ، ماه راه راهِ سیاه ! "

.:: نویسنده ناشناس ::.

خلسه ی خیال

mahwar — Thu, 17 Jan 2008 09:20:41 GMT

یک اشاره :

" در برهوتی که تبر می خواند ، بر سبزینه ی جانم ؛ با من آن کن که رفتار بهار ... تا همه میوه شود ، طعم انگشتانم ."

.:: سایر محمدی ::.

نه دور می شوی ، نه نزدیک !

در حوالی باران و رویا .

خاموش و بی صدا .

و اضطراب همه ی حادثه ها را در نبضت می شمری .

بر می گردم.

می نشینم کنار دستهایت .

اندوهی نمدار و سرد ،

در ته مایه ای از نگاهت می چشم .

تو زل زده ای ،

به لرزشی خفیف ،

که اینک در شانه های شکسته ی من است .

کاش خدا می خواست خورشید شدنم را با تو !

کاش دستهای پر سخاوتت ،

هنوز بر پیکر دریده ام بنفشه می رویاند ...

اما تو ؛

نه دور می شوی نه نزدیک !

یک نشانه :

" زیباترین قلب ها همیشه در پس زیباترین چهره ها نیست ، در فریاد دیوانه ترین حنجره هاست . "

.:: حسن موذن زاده ::.

:: زمستان سهم من نیست ::

mahwar — Mon, 31 Dec 2007 06:39:18 GMT

یک اشاره :

"بزرگترین درد بیداریست بانو ! ما در خواب به آرزوهایمان می رسیم ... "

.:: محمود اکرامی ::.

عجیب است ؛

نام تو را که می برم ،

آسمان از گنجشک تهی می شود !

با من سخن بگو آئینه !

تا از هرم نفسهای تبدارت ،

شاخه های عریانم آهسته جان گیرند .

تا جرعه جرعه از ذهن زمستان فراموش شوم .

چقدر شبیه چشمهای تواند ، شعرهای من ؛

ساده و بی تکلف و روشن !

و من که آسمان را در آن دو نقطه ی روشن باز می یابم .

تویی ، معجزه ی اساطیری در عصر تاریکم.

و من که تو را خیس تر از باران ، بنام خویش می خوانم .

چقدر مدهوش توام !

چقدر بارانم !

چقدر عشق را با تو زیسته ام .

چقدر نگاه قد کشیده ی تو تا پیکرم را دوست می دارم .

بلند می شوی ،

دریا به آسمان می ریزد .

شب است که نام تو را آهسته می نوشد تا ستاره بزاید .

و آفتاب که نطفه های نور را در وجود من می کارد .

سخن می گویی ؛

من نمی بینم هیچ !

پرنده زار در شعرهایم می رقصد .

غزل می سرایی ؛

من نمی شنوم هیچ !

بهار از لا به لای انگشتان تو میروید !

تو می روی ،

کسی مرا هرس می کند انگار !

و من که گوش به زنگ زمستانم ،

تا از بلند ترین شاخه ی عریانم به تاراجم برد .

و گیسوانم که چون غمهای تو بلند می شوند .

با من سخن بگو آئینه !

تا پروانه هایی که از گلوی تو بر می خیزند را بشمرم.

نام تو را که می برم ،

آسمان از گنجشک تهی می شود ؛

عجیب است .....

یک نشانه :

" زمستان می بارد و من هر روز ، در آئینه ای جوان ، پیری ام را می شمارم . "

.:: نویسنده ناشناس ::.

... حجم یک دلتنگی ...

mahwar — Fri, 14 Dec 2007 14:09:25 GMT

یک اشاره :

" از دانه های انار تسبیحی دور دستت می بافم تا در قنوت روبروی تو باشم . "

.:: محمود اکرامی ::.

زلال بودند و رقیق،

در خانه ای از رنگ خورشید ،

شبیه آینه ها – شاید – آسمانه ترین !

و غمی که در آن حجم مردمک های شبرنگ جا نمی گرفت .

در چشمهای تو بود که آواز پرندگان را دیدم .

آری ! بهشت در چشمهای تو بود و

و آن لحظه خدا شدن آسان می نمود !

آنسان که اقتدا کردم پرواز را بر بام چشمهای تو

و گنجشکان رها که مرا طواف می کردند .

بنشین تا برایت بگویم

از زمانی که

ستاره ها در آسمان باورم تکثیر شدند

و بر ایوان لحظه های سردم باریدند.

عطشی هولناک روحم را به مسلخ کشاند

و حجمی از بوسه های بکر که بر لبهای تو پوسید .

اما چشمهایت چیز دیگری می سرود ،

و دستانت آنهمه صداقتی را که به یکجا در آن ریخته بودی

در من مکرر می کرد .

کاش مادرم بود و می دید

خیابان از تو پر شده بود و من تهی تر از خود !

دنیا آنقدر بزرگ نبود که بودنت غزل همیشگی ماندن را بخواند

اما چشمهای بالغ تو مرا پیش چشم عشق عریان کرد

آنچنان که شهوت آغوش تو مرا زمین گیر دستهایت کرده بود.

اما افسوس که مادرم نبود و ندید

و ندانست ، دخترک خیالباف سالهای دورش عاشق مردی ست

که آسمان از او باردار است

و دستان اوست که پرنده می رویاند.

تنها من می دانم ،

که زیستنم را در این کنج خلوتگاه باکره گی می میرم.

هر شب ، در بستر تنهایی خویش بی ماه نفس می کشم

و بغضهای کبودم را بر تن حادثه های زمخت تصویر می کنم .

و به چشمانی می اندیشم که بلوغ عشق را در من کاشته اند.

کاش مادرم بود و می دید ...

یک نشانه :

" درد من حصار برکه نیست ، درد زیستن با ماهیانی ست که فکر دریا به ذهنشان خطور نکرده است ."

.:: نویسنده ناشناس ::.

::: سکوتم از رضایت نیست :::

mahwar — Wed, 05 Dec 2007 15:35:18 GMT

یک اشاره :

" در اوج جوهر این شب ، مرا به نام صدا کن ! تو ای تو ! مرا به نام قدیمی ، بنام عشق صدا کن !"

.:: منصور اوجی ::.

نگاه ملتمست
روی چشم خسته ی شب
ترانه بر لبانم می پراکند

تنم نقطه های مواج بدنت را می نوشید
شانه ات بزرگتر از دستان شب

تنهایی ام را
به چشم های تو تحمیل می کنم

دار و ندارم التماس نگاه و دستت را می خوابید
تا جهان من برقصد

در آسمان سیر می کنم
از حضور زلالت

آن بوسه ها طعم بی کسی نمی داد
اگر نه بودن تو
بس است

یک نشانه :

" عشق معجزه ای است در گلوی تو ، نیستان کوچک تنهایی من ! "

.:: پرویز صالحی ::.